У рамках праекта “Глыбінкай жыве Беларусь”, прымеркаванага да 75-годдзя Гродзенскай вобласці і Года малой радзімы, сектар пазастацыянарнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці праводзіць культурна-пазнавальную экспедыцыю пад назвай “Па сакрэты даўгалецця”.

Пра сваё жыццё расказала 90-гадовая жыхарка вёскі Навікі Валянціна Аляксандраўна Яфімчык. Яна нарадзілася ў Раманавічах, выйшла замуж у Навіках. З мужам пражыла доўгае і шчаслівае жыццё: нарадзілі і выгадавалі пяць дзяцей ‒ чатыры дачкі і сына. Валянціна Аляксандраўна распавяла, што познаёмілася з будучым мужам на танцах.

“Тады ўсё было па-іншаму. У вёсцы жыло шмат моладзі, кожную нядзелю мы ладзілі танцы, дзе знаёміліся адзін з адным і весела праводзілі час. Тады нават танцавалі па-іншаму  ‒ рукамі не махалі, і танчылі, у асноўным, разам. Полька, вальс, кракавяк – чаго толькі не было!” ‒  успамінае жанчына.

Цяпер усе дзеці дарослыя, жывуць хто дзе – сын пераехаў у сталіцу, старэйшая дачка – у Маскву, таксама жывуць у Дзятлаве і Ляхавічах. Ва ўсіх ёсць сем’і, праца і іншыя справы, аднак маці дзеці не забываюць і рэгулярна прыязджаюць у госці. Сям’я ў Валянціны Аляксандраўны вялікая: акрамя пяці дзяцей, у яе ўжо 9 унукаў і 13 праўнукаў.

Доўгажыхарка ўспамінае, што ў школу яна амаль не хадзіла з-за вайны. Калі пачалася вайна, яна была дома. “У Нямеччыну не сагналі, было ўсяго дванаццаць гадоў”, ‒падзялілася жанчына. Па яе словах, яна ўсё жыццё працавала ў калгасе паляводам і жывёлаводам. Вучыцца часу не было ‒ трэба было клапаціцца пра сям’ю і працаваць.

Муж таксама працаваў у калгасе. У вольны час любіў спяваць. Любоў да музыкі ‒ у іх сямейнае. Гэта перадалося і дзецям. Адна з дачок нават захапілася спевам сур’ёзна і выступала на сцэне.

“У вёсцы, дзе мы жылі, вельмі любілі святы. Ладзіць шумныя  і вясёлыя святы з часам стала добрай традыцыяй. Мы гулялі разам, свявалі, плялі вянкі”, ‒ успамінае Валянціна Аляксандраўна.

Здымкаў з тых часоў у яе амаль не засталося, нешта ў дзяцей ёсць, але няшмат. Усе ўспаміны захоўваюцца ў памяці.

Сакрэт даўгалецця Валянціны Яфімчык просты – любіць жыццё і родную хату, сумленна працаваць і не рабіць зла. “Заўсёды старалася жыць сумленна і нікога не крыўдзіць, і мне адказвалі тым жа”, — гаворыць жанчына.

 

Марыя ПАПОВА

administrator

Recent Posts

Як дружна пырснулі сады…

Як дружна пырснулі сады,Закалыхаліся пад ветрам.Ляціць над светам пах такі,Што аж звініць вакол паветра.І з…

5 часов ago

Паважаныя жыхары Дзятлаўскага раёна!

Дарагія ветэраны вайны і працы! (далее…)

7 часов ago

Святлана Лагута: “Здаровы сэнс перамог”

7 мая Міжнародны алімпійскі камітэт зняў усе абмежаванні з беларускіх спартсменаў, такім чынам адкрыўшы ім…

20 часов ago

Футбольныя мячы – да Дня Перамогі

Напярэдадні 9 Мая ў рамках мерапрыемстваў у падтрымку дзіцяча-юнацкага футбола ў Рэспубліцы Беларусь Дзятлаўшчыну наведаў…

20 часов ago

“Перамога: погляд праз 81 год. Спадчына, памяць, выбар маладых”

Дыялогавая пляцоўка пад такой назвай  прайшла ў гімназіі № 1 горада Дзятлава. Пагаварылі пра тое,…

21 час ago

Актуальнае меркаванне. Гістарычная памяць – аснова працвітання грамадства

Член Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па эканоміцы, бюджэце і фінансах, начальнік галоўнага фінансавага ўпраўлення Гродзенскага…

21 час ago