Насуперак знакамітаму вершу Максіма Багдановіча паясы ткалі толькі мужчыны, таму што працэс ткацтва вымагаў значных фізічных намаганняў.
І насілі паясы толькі мужчыны, і нават абвязвацца імі ўладальнікам дапамагалі толькі мужчыны.
Хадзіла павер’е, што калі жаночая рука дакранецца да каштоўных ніцей, тканіна пацямнее і пояс можна будзе адразу выкінуць.
Славутыя паясы выпускала не толькі слуцкая мануфактура. У Францыі, у Ліёне, паясы рабілі на ўзор слуцкіх і нават ставілі «слуцкую» метку.
“Лёс слуцкіх паясоў вельмі трагічны. З такога пояса можна было здабыць 15-20 грамаў золата. Іх проста спальвалі! Шмат было страчана”, — адзначыў кіраўнік музея старажытнай гісторыі Акадэміі навук Барыс Лазука.
У музеі акадэміі захавалася два паясы. Другі зроблены не ў Слуцку, а ў Ліёне. Французы ткалі паясы пад беларускім брэндам.
Пояс і даўней каштаваў, як добры маёнтак з хатай, службамі і некалькімі прыгоннымі. Некалькі тысяч дукатаў. А цяпер на аўкцыёне слуцкі пояс можа каштаваць каля 300 тысяч еўра, а ў лепшым стане кошт можа даходзіць да паўмільёна.
Пояс, што захоўваецца ў музеі старажытнай гісторыі Акадэміі навук, знайшлі ў зачыненым касцёле на Глыбоччыне. Пояс быў разрэзаны і з яго было сшыта… пакрывала. У музеі кавалкі раздзялілі і сшылі, як трэба, — так у Беларусі з’явіўся свой поўны слуцкі пояс.
