На палетках раёна знаёмлюся з дзяўчынай, чыю прафесію не проста назваць дзявоцкай: аграном-аграхімік, але яе стойкасці і  мужнасці можна пазайздросціць. Алена Піваварчык нарадзілася і вырасла ў вёсцы Круцілавічы Дзятлаўскага раёна, а значыць – наша зямлячка.

– З дзіцячых гадоў я марыла стаць доктарам, – расказвае мне Алена, – хацелася дапамагаць людзям. Але адзіны бал, якога не хапіла  пры паступленні, марам маім не дазволіў  здзейсніцца. Першага  верасня таго ж года я стала студэнткай факультэта “Аховы раслін” Гродзенскага дзяржаўнага аграрнага  ўніверсітэта, які стаў маім домам на бліжэйшыя пяць гадоў. І вы ведаеце, я ніколі аб гэтым не пашкадавала. Прафесіяналізм выкладчыкаў, сярод якіх дацэнты, кандыдаты сельскагаспадарчых навук,  педагогі з вялікім прафесійным вопытам, змястоўнасць і  дынамічнасць праграмы поўнасцю захапілі мяне, і праз некаторы час адчула: я на сваім месцы, вучоба – цікавая.

Калектыў ААТ “Граніт-Агра”, дзе ўжо тры гады працуе Алена, адзначае асаблівую адказнасць, самастойнасць, высокі ўзровень здольнасцей маладой дзяўчыны і ганарыцца тым, што сталі калегамі ў пачатку яе працоўнай дзейнасці.

Галоўны аграном гаспадаркі Антон Тарасевіч гаворыць:

– Алена – чалавек, на якога можна разлічваць у любы момант, на якога са спакойнай душой  магу пакінуць абавязкі, чалавек, якому поўнасцю давяраю і на якога, як на памочніка ў асабліва занятыя дні, разлічваю.

–  Свой прафесійны шлях вы пачалі, як кажуць, у родных сценах.

– Я адчувала, што адказнаць на мне ляжыць удвая большая: па-першае, не хацелася падвесці людзей, сярод якіх расла і чые меркаванні для мяне маюць вялікае значэнне, а па-другое, пацвердзіць набытыя веды ў ходзе працы на практыцы.

– З  чаго складаецца ваш працоўны дзень?

– Зразумела, што ў час вясенняй пасяўной працоўны дзень у гаспадарках пачынаецца зацемна і заканчваецца з надыходам цемнаты. І наша гаспадарка не выключэнне. Шмат якія даручэнні мне прыходзіцца выконваць у кабінеце: як кажуць, “папяровая работа”. Такі від дзейнайсці – неад’емная і важная частка нашай працы, але лепш за ўсё я сябе адчуваю ў час сезонных палявых работ: тут спорыцца справа, пастаянны рух. “Дзяўчына ў трактары” –  аклікаюць мяне і калегі, і вадзіцелі ў праязджаючых міма машынах. Ва ўсіх я выклікаю добрую ўсмешку і сама ў адказ усміхаюся.

– Ад вашай працы, па сутнасці, залежыць будучы ўраджай?

– Ад работы калектыву гаспадаркі ў цэлым і ад мяне, як аграхіміка, у прыватнасці, ад правільнасці маіх дзеянняў. Своечасова дапамагчы раслінам – мая галоўная задача.

– Сярод прафесіяналаў вашай справы можна пачуць, што аграхімік – гэта прафесія рамантыкаў з дапытлівым розумам. Вы згодны з гэтым меркаваннем?

– Дзейнасць аграхіміка вельмі шматгранная: работа з глебай, раслінамі, хімічнымі сродкамі апрацоўкі. Неабходна ўвесь час сачыць, каб усе работнікі былі ў спецадзенні і экіпіраваны сродкамі індывідуальнай абароны, неабходна кантраляваць правільнасць развядзення і ўнясення ўгнаенняў у глебу, весці бесперапынны кантроль  за раслінамі, аналізаваць іх стан: выяўляць сімптомы захворванняў, пашкоджанняў, неабходнасць своечасовага ўнясення рэгулятараў росту.

– Алена, ад вашых калег давялося пачуць, што вы дзяўчына з талентам вядучай.

– Талент мой раскрыўся яшчэ ў школьныя гады, у нас быў дружны і творчы клас. А цяпер, праз гады, здольнасці мае прыйшліся даспадобы калегам. На вечарынах і мерапрыемствах нашы работнікі прымаюць актыўны ўдзел, і я – не выключэнне. Увогуле, калектыў наш малады, дружны, вясёлы, з усімі ў мяне выдатныя адносіны. Паміж намі і работа спорыцца.

– Чым вы займаецеся дома вечарамі?

– Такія вечары бываюць толькі зімой, калі ўсе сельскагаспадарчыя работы выкананы. А калі выдаюцца вольныя гадзіны, люблю чытаць, пераважна дэтэктывы, а яшчэ ходзім з калегамі ў трэнажорную залу, імкнёмся падтрымліваць фігуру.

– Алена, падзяліцеся сваімі планамі на будучыню.

– У бліжэйшы час планую паступаць на факультэт юрыспрудэнцыі ў Акадэмію пры Прэзідэнце.

– Зноў вучоба. А замуж калі? – пытаюся. Алена ўсміхаецца і, паразважаўшы крыху, адказвае:

– Хлопец, які падабаецца, ёсць, а ці выйду замуж – пакажа час. Пачуцці неабходна правяраць, каб цэлымі пранесці праз усё жыццё.

Аксана АНДАЛЮКЕВІЧ
Фота Юліі БАКУНОВІЧ

Стоит почитать:

Вячаслаў Адамчык – герой мірнага часу

Толькі памяць зберагае аднятае лёсам…

Дятловчанин Максим Комаров, магистрант БГТУ, в числе лучших молодых ученых республики

administrator

Recent Posts

Холода не прощают беспечности

С наступлением поздней осени на первый план выходит риск возникновения пожаров и чрезвычайных ситуаций в…

7 часов ago

Ведае ўчастковы. Дайце, калі ласка, чэк

Пытанне: купляў на рынку куртку і папрасіў выдаць чэк. Прадавец сказаў, што не можа гэта…

7 часов ago

Праект “Жамчужыны зямлі Дзятлаўскай”. Таісія Сакалоўская: “Не магу сядзець без справы”

Творчы калектыў сектара нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва наведаў 80-гадовую юбілярку з аграгарадка Войневічы Таісію Сакалоўскую, каб…

7 часов ago

“Храму ведаў” гарпасёлка Наваельня 60 гадоў

Поўная зала сяброў, шчырыя пажаданні, цёплыя апладысменты, кранальныя ўспаміны, мілагучныя песні, памятныя падарункі – так…

20 часов ago

В Дятловском районе завершилось специальное профилактическое мероприятие «Дом без пожара»

На территории Дятловского района завершилось специальное профилактическое мероприятие «Дом без пожара», направленное на предупреждение пожаров…

20 часов ago

Тры дзесяцігоддзі, прысвечаныя людзям

У Новаяльнянскім сельскім выканаўчым камітэце на заслужаны адпачынак урачыста праводзілі кіраўніка спраў Ірыну Каспяровіч. Ірына…

21 час ago