Праект “Жамчужыны зямлі Дзятлаўскай”. Жыццё, напоўненае малітвай, любоўю і падзякай

Дзявяты дзясятак размяняла сёлета наша зямлячка Зоф’я Тарасік, ураджэнка вёскі Раготна. Нягледзячы на ўзрост, яе вочы ўсё гэтак жа свецяцца дабрынёй і мудрасцю, а сэрца напоўнена любоўю да жыцця і тых, хто побач. Гэтая выдатная жанчына з пакорай прымае лёс, і яе гісторыя нагадвае аб тым, як важна шанаваць кожнае імгненне.

Вядома ж такой прыемнай нагодай для сустрэчы, як юбілей, не мог не скарыстацца творчы калектыў сектара нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці. Артысты павіншавалі жанчыну, падарылі любімыя песні яе маладосці і распыталі пра сакрэты даўгалецця.

Нарадзілася Зоф’я Уладзіславаўна ў ціхай вёсачцы Раготна. Калі пачалася вайна, у іх сям’і было ўжо чатыры дачкі, а вясной 1944-га з’явіўся доўгачаканы сын.

Вайна, голад, хваробы – усё гэта прыйшлося перажыць у цяжкія гады. Па дарозе ідуць уцекачы, просячы прытулку, ежы і абароны. Бацька, разумеючы ўсю небяспеку, але не здольны пакінуць галодных і хворых без дапамогі, запрашае іх пераначаваць. Уцекачы пойдуць, удзячныя за цеплыню і гасціннасць, але пакінуць пасля сябе страшную хваробу – брушны тыф. Памірае гаспадар дома, а праз два тыдні – маленькі трохмесячны сын. Выжывае 34-гадовая ўдава і яе дочкі – Антаніна, якой 13 гадоў, Зоф’я – 8, Ванда – 6 і чатырохгадовая Стася.

Жыццё без абаронцы і карміцеля стала для іх сапраўдным выпрабаваннем. Але маці і дочкі знаходзілі сілы рухацца наперад. Маленькая Зоя (а менавіта так яе звалі родныя), як і сёстры, дапамагала маме ў полі, пасвіла кароў, прала пражу і выконвала любую хатнюю працу.

Пасля вайны дзеці пайшлі ў школу. Але вучоба для Зоі доўжылася ўсяго тры гады. Доктар паставіў дыягназ – анемія, сказаў, што патрэбна добрае харчаванне, каб аднавіць здароўе, рэкамендаваў пакінуць вучобу. У школу дзяўчынка так і не вярнулася. Яна стала памочніцай маці дома, а потым пайшла працаваць на свінаферму. Ёй падабалася даглядаць жывёл.

Жыццё павольна наладжвалася, і разам з гэтым прыходзілі новыя выпрабаванні. Аднойчы ў іх душную хату ўварвалася навальніца. Маланка стукнула прама ў радыёкропку, і сярод усіх насельнікаў хаты нібы абрала менавіта Зою. Усе, акрамя яе, выбеглі на вуліцу, каб выратавацца. Дзяўчына тады доўга лячылася ў бальніцы, была рэабілітацыя на працягу года.

У цяжкія хвіліны жыцця Зою ратавала песня, з якой яна не расставалася ніколі. Працуючы на ​​ферме, дзяўчына ішла ў “чырвоны куток” (так звалі мясцовы будынак, дзе праводзіліся зборы) і слухала прайгравальнік, напявала знаёмыя мелодыі. Разам з моладдзю ездзіла выступаць у іншыя вёскі. Дарэчы, у маладосці Зоф’я Уладзіславаўна была душой любой кампаніі, у многіх сябровак яна была сведкай на вяселлі. Выдаўшы ўсіх сваіх сябровак і трох сёстраў замуж, пазнаёмілася са сваім будучым мужам Станіславам Тарасікам.

Праз два гады ў іх сям’і з’явіўся доўгачаканы сын Уладзімір, а яшчэ праз год – дачка Таццяна. І зноў лёс падрыхтаваў для Зоі выпрабаванне, якое прыйшлося перажыць з неверагоднай сілай. У бальніцу трапіў двухгадовы сын з прыступам апендыцыту. Уся сям’я прайшла праз трывогу і боль, а дадому прыехалі адны – без сына, але з верай, што трэба працягваць жыць.

Хутка Зоя зноў стала мамай – нарадзіла сына Анатоля. Жыццё закруцілася: клопат аб дзецях, праца, гаспадарка. І заўсёды побач з Зояй была яе мама – памочніца і апора. Разам яны ткалі посцілкі, вышывалі дываны, вязалі, пяклі пірагі, сустракалі гасцей і неслі цяпло свайго майстэрства з пакалення ў пакаленне. Гэтак жа цяпер Зоя жыве ў сям’і сваёй дачкі Таццяны ў вёсцы Савічы.

Таццяна працуе ў адной са школ горада Дзятлава, а сын Анатоль – прадпрымальнік у Ваўкавыску. Ужо маюць свае сем’і ўнучкі Надзея і Вераніка. Яны часта тэлефануюць любімай бабулі з Мінска, а маленькі праўнук па відэасувязі заўсёды пытаецца: “Дзе Зоя?”. Тэлефануюць і цікавяцца здароўем бабулі ўнукі з Гродна Аляксей і Павел.

Зоф’я Тарасік вельмі набожны чалавек. Яе дзень пачынаецца і заканчваецца малітвамі, якія дапамагаюць адчуваць спакой і любоў: за дзяцей, унукаў, праўнука, за сястру, святароў, памерлых родных і знаёмых.

Гэта і ёсць яе жыццё – напоўненае малітвай, любоўю і падзякай.

Святлана ГРЫШЫНА

Подписывайтесь на телеграм-канал «Дятлово ОНЛАЙН» по короткой ссылке @gazeta_peramoga

#годбелорусскойженщины