Настаўнік мой, ты шлях мне паказаў,
Да ведаў, да прафесіі, да шчасця,
Наставіў, светач мне ў рукі даў,
Каб я змагла прайсці ўсе напасці.
Выпрабаванні лёсу, багны, змрок,
Гады ліхія цяжкіх дзевяностых,
І выстаяць, і чалавекам стаць,
Хоць і было так скрушна і няпроста.
Жыццё кідала скрыва і наўскось
І зводзіла то з цемрай, то са светам,
Але заўсёды помніла тваё:
“Цярпенне – за зімою будзе лета”.
Настаўнік мой, ты там, у гарадку,
Дзе плешчацца Вялля аб стромы бераг,
Немалады, але жывы душой,
Любоўю вечнай, спадзяваннем, верай.
Не бачыліся мы з табой даўно,
Але ты помніш нас, я гэта знаю.
Кастрычніцкай нядзелькай, як заўжды,
Альбом свой школьны соты раз гартаеш.
Алена АБРАМЧЫК
Подписывайтесь на телеграм-канал «Дятлово ОНЛАЙН» по короткой ссылке @gazeta_peramoga
#нашелучшее #нашалепшае
