Вясновы спеў душы: як на Дзятлаўшчыне жыве абрад “Валачобнікі”

Калі першыя цёплыя прамяні растапляюць апошнія ўцёкі зімы, а паветра напаўняецца пахам вільготнай зямлі і маладога палыну, на Дзятлаўшчыне абуджаецца старажытная традыцыя. Гэтай вясной абрад “Валачобнікі” зноў прайшоў па вуліцах Наваельні і Казлоўшчыны, завітаў у аграгарадкі Круцілавічы, Дварэц і вёску Погіры. І кожны двор быў як жывая сцэна, дзе галоўную ролю іграла памяць продкаў.

Пад птушыны перазвон і шчырыя ўсмешкі ішлі валачобнікі: у вышываных кашулях, з яркімі стужкамі, з песнямі, што ляцелі проста ў бязмежнае неба. Яны жадалі гаспадарам ураджайнага года, здароўя і міру на зямлі. А ў адказ – пах свежа спечаных караваяў, цёплыя далоні, што клалі ў рукі яйкі, цукеркі, і шчырыя падзякі, што грэлі мацней за вясновае сонца.

Творчыя калектывы клубных установаў разам з удзельнікамі аматарскіх аб’яднанняў і фарміраванняў зрабілі гэты дзень сапраўды незабыўным. Дзеці з захапленнем пераймалі старадаўнія мелодыі, дарослыя ўспаміналі сваё дзяцінства, а старэйшыя з ціхай радасцю бачылі, як жыве тое, што калісьці ледзь не знікла ў віры часу. Гэта было не проста свята – гэта была нітка, якая звязала мінулае з сённяшнім днём.

“Валачобнікі” – гэта голас зямлі, якая кліча да адзінства, павагі, каранёў і веры ў тое, што кожнае шчыра сказанае слова можа стаць малітвай за будучыню. І пакуль на Дзятлаўшчыне гучаць гэтыя песні, пакуль дзеці смяюцца, а дарослыя спяваюць разам – традыцыя жыве і не згасне!

Менавіта такім – напоўненым гукамі, пахамі, цеплынёй і сэнсам – і застаўся ў сэрцах гэты дзень. Смачным, жывым, сапраўды беларускім. Бо пакуль спяваюць валачобнікі, вясна на нашай зямлі ніколі не скончыцца.

Марына ЛУКІЯНЕЦ,
загадчыца метадычнага аддзела раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці

Подписывайтесь на телеграм-канал «Дятлово ОНЛАЙН» по короткой ссылке @gazeta_peramoga

#нашелучшее #нашалепшае