У Дзятлаўскім гісторыка-краязнаўчым музеі на вячоркі сабраліся аматары беларускай прозы. Яны здзейснілі падарожжа ў сэрца беларускай вёскі праз словы тых, хто піша пра зямлю і душы, што на ёй жывуць.
Навуковы супрацоўнік музея Станіслаў Балабанскі пазнаёміў гасцей з творчасцю Уладзіміра Клімовіча, проза якога – гэта дыялог пакаленняў, боль і мудрасць тых, хто застаўся на зямлі. З цеплынёй гаварылі пра чалавека, усё жыццё якога было аддадзена Дзятлаўшчыне, – педагога, краязнаўцу і захавальніка роднага слова Міхаіла Лук’янчыка. Узгадалі і пра нашага славутага земляка Вячаслава Адамчыка – майстара лірычнай прозы, які ператвараў вясковы быт у вечную паэму.
– Шаноўныя госці! Літаратура – гэта не толькі кнігі на паліцах. Гэта яшчэ і галасы, што жывуць у памяці. Сёння мы адкрываем старонку вуснай гісторыі Дзятлаўшчыны. Успаміны тых, хто паліў печы, ткаў палатно, спяваў на Купалле і вучыў нас любіць свой родны кут. Гэта не выдумка, а жывы голас продкаў, запісаны са слоў старажылаў нашых вёсак, – адзначыў вядучы. – Гэтыя словы – не проста ўспаміны, а карані. Пакуль мы памятаем, як жылі нашы продкі, вёска не памрэ. Яна будзе жыць у нас, у нашай любові да роднай зямлі.
Было заўважана, што памяць жыве, толькі калі яе перадаюць. Гасцей запрасілі стаць не проста слухачамі, а аўтарамі і самім скласці жывое апавяданне пра гісторыю сваёй сям’і, дзе галоўным павінна быць шчырасць, бо менавіта так нараджаецца сапраўдная вясковая проза.
За шчырым вясковым чаяваннем з самаварам прадоўжылася далейшая гутарка – проста, па-суседску, за адным сталом. З цеплынёй дзяліліся ўспамінамі пра сваё дзяцінства, бабуляў і дзядуляў, бацькоў, родныя вёскі.
Святлана ГРЫШЫНА
Подписывайтесь на телеграм-канал «Дятлово ОНЛАЙН» по короткой ссылке @gazeta_peramoga
#годбелорусскойженщины
