Дзятлаўшчына маладая. Шлях да зялёнай фуражкі

Афіцэрамі не нараджаюцца, імі становяцца ў выніку ўпартай працы, вучобы, выхавання і пераадолення цяжкасцей. Так можна сказаць і пра нашага земляка, дзятлаўчаніна Арцёма Камароўскага, курсанта другога курса Інстытута пагранічнай службы.

Сам ён прызнаецца, што ў дзяцінстве быў тым самым непаседам, якога бацькі ледзь заганялі дадому – спартыўная пляцоўка, секцыі па хакеі, футболе, баскетболе – усё, дзе можна бегаць, змагацца і перамагаць. Самы яркі ўспамін Арцёма – гэта спаборніцтвы па хакеі “Залатая шайба”. Да гэтага часу пах лёду і той адрэналін, калі забіваеш вырашальную шайбу, не пакідае яго. А самае важнае, перамогі на “рэспубліцы” навучылі, што адзіночкай на полі шмат не наваюеш, патрэбна каманда.

Да 8-га класа Арцём вучыўся ў сярэдняй школе № 1 горада Дзятлава. Імкнуўся быць усюды: на ўроках, сцэне, у спорце. Але самы круты паварот у яго жыцці здарыўся ў 2020 годзе, калі ён паступіў у Мінскае гарадское кадэцкае вучылішча.

– Скажу праўду: першыя месяцы было цяжка, нават нягледзячы на ​​спартыўную загартоўку. Але менавіта там я знайшоў сапраўдных сяброў – такіх, з кім можна і ў разведку, і ў штурм, упершыню адчуў, што такое ваеннае братэрства. А яшчэ – там улюбіўся ў пагранічную службу. Ведаеце, чаму? Наша вучылішча курыравалі органы пагранічнай службы, і я кожны дзень бачыў годныя прыклады афіцэраў: палкоўнікі Сяргей Волкаў, Сяргей Каралёў не чыталі нам натацый, а проста жылі службай, і гэта было заразліва. Гледзячы на ​​іх, я цвёрда вырашыў: хачу быць такім жа, – кажа Арцём.

А яшчэ ён лічыць, што менавіта вучылішча дало базу, загартоўку і ўпэўненасць у сабе. І калі ў 2024 годзе прыйшлося выбіраць далейшы шлях, ён дакладна ведаў, што ёсць толькі адзін і вядзе ў Інстытут пагранічнай службы. Іншых думак проста не было.

Цяпер Арцём Камароўскі на другім курсе, сярэдні бал – 8,6. І гэта для яго не проста лічба ў заліковай кніжцы – гэта вынік начэй над канспектамі і ўсведамлення таго, што хутка ён будзе не проста афіцэрам, а ідэолагам, чалавекам, які дапамагае байцам захоўваць дух і веру ў тое, што яны робяць, што прафесія гэтая ў пагранічнай службе патрабуе ўмення гаварыць з людзьмі, натхняць іх, быць прыкладам.

– Наперадзе яшчэ два гады вучобы, затым афіцэрскія пагоны, служба. І я ўдзячны кожнаму этапу: двароваму хакею ў Дзятлаве, кадэцкім пад’ёмам а 6-й гадзіне раніцы і пунсовым пагонам, якія сталі маім лёсам. Напэўна, гэта і ёсць шчасце – ведаць, куды ты ідзеш, і адчуваць, што ты на сваім месцы, – зазначае Арцём Камароўскі.

Ульяна БЯЛЕЦКАЯ

Подписывайтесь на телеграм-канал «Дятлово ОНЛАЙН» по короткой ссылке @gazeta_peramoga  

#нашелучшее #нашалепшае