Вольга Башко: “Эйфарыя ад таго, як шмат зроблена”
У Гродне прайшлі святочныя мерапрыемствы, прысвечаныя 80-годдзю Гродзенскай вобласці.
Хвіліны душэўнасці. Соф’я Вайчык: “У мяне вельмі настойлівы характар”
У рамках сацыяльна-культурнага праекта “Глыбінкай жыве Беларусь” творчы калектыў сектара нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва правёў культурна-пазнавальную экспедыцыю ў вёску Гірычы, дзе адбылося знаёмства з яе старастай Соф’яй Вайчык.
Пісьменніца і журналістка
Яе добра ведаюць у Дзятлаве. Калі ідзе па вуліцы, з ёю вітаецца амаль кожны сустрэчны. А хадзіць штодзённа ў цэнтр стала правілам жыцця: прывыкла быць сярод людзей, зацікаўлена прыглядацца. Яшчэ прывычнае – перакінуцца словам з тым, каго даўно не бачыла. Гэта арганічная патрэба душы творчага чалавека, які не можа жыць
День рождения нашей земли. Продолжаем рассказывать о руководителях региона, чьи мудрые решения позволили добиться высоких результатов
Главное богатство страны – это люди.
Нам даверана памяць. Восенню на Дзятлаўшчыне пройдуць раскопкі
У Беларусі прадаўжаецца расследаванне крымінальнай справы аб генацыдзе беларускага народа ў гады Вялікай Айчыннай вайны, якую вядзе Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь.
Равеснікі вызвалення. Ванда Сайчык. Ад яе вее дабрынёй і лагодай
Працягваецца сацыяльна-культурны праект “Глыбінкай жыве Беларусь”, які праводзіць творчы калектыў сектара нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва Дзятлаўскага раённага цэнтра культуры і народнай творчасці.
Ганна Франюк: “Адукацыя – гэта мой лёс”
Наша зямлячка, дырэктар Вензавецкай сярэдняй школы Ганна Франюк, прадставіла Дзятлаўшчыну на абласной жнівеньскай педагагічнай канферэнцыі, дзе ва ўрачыстай абстаноўцы была ўзнагароджана нагрудным знакам “Выдатнік адукацыі”.
Чаму для Таццяны Лейка Дзятлаўшчына стала роднай
Сацыяльна-культурны праект “Глыбінкай жыве Беларусь” сектара нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці прадаўжае маршруты па раёне.
Хвіліны душэўнасці. Дарагі наш чалавек – Валянціна Шаркут
Калі ўпершыню бачыш Валянціну Шаркут, яе вылучае задуменны, крыху сумны погляд мудрых вачэй, спрацаваныя рукі.
У кожнай травінцы, у кожнай сцяблінцы – сіла жыцця
Памятаеце, як у Карыны Жуковіч: “Босымi нагамi па расе, па сцюдзёнай расе прабягуся. Ранiшнiя сонца прамянi толькi-толькi ўзышлi…”.