Дзятлаўская сястра Хатыні – Дубраўка
Гэтую вёску варта назваць сястрой Хатыні. Трагедыя, якая адбылася з яе жыхарамі ў крывавым 1942 годзе, прымушае зноў і зноў варушыць памяць, каб не забываць пра генацыд фашызму супраць беларускага народа.
Армия Крайова: как трансформировались цели. О борьбе против советской власти и геноциде мирного населения «белополяками» в новом проекте прокуратуры области и «Гродзенскай праўды»
В публикации рассказываем, что пережило население гродненских земель.
«Саша всю жизнь помнил, как хоронили погибших жители соседних деревень». История чудом выжившего хатынского мальчика
Полицаи заживо сожгли 149 человек, в том числе 76 детей.
Недапісаны сшытак або Гісторыя адной трагедыі
Пакуль родныя жывуць побач, нам здаецца, што так будзе заўжды.
Пятнаццаць тысяч ахвяраў генацыду: лічба не канчатковая
“Даведацца імя кожнага загінулага” – гэтыя словы сталі негалосным маніфестам на Дзятлаўшчыне ў Год гістарычнай памяці. Калі імёны салдат і партызан, якія аддалі свае жыцці за Айчыну, у большасці сваёй устаноўлены, то расследаванне генацыду мірнага насельніцтва яшчэ далёка не завершана, штодзень яно адкрывае новыя факты фашысцкіх злачынстваў, павялічваючы і без
Душа не старэе, а сэрца б’ецца для людзей. Еўдакіі Улога – 95 гадоў
Еўдакія Рыгораўна называе Дзятлаўшчыну сваёй другой Радзімай, бо сюды, у Алёхнавіцкую пачатковую школу, прыехала настаўнічаць пасля заканчэння ў 1947 годзе Крычаўскага педагагічнага вучылішча.
Уецца шлях па дзятлаўскай зямлі
У Дзятлаўскім гісторыка-краязнаўчым музеі адбылася сустрэча краязнаўцаў, прысвечаная выхаду з друку кнігі даследчыка роднай Дзятлаўшчыны Валерыя Петрыкевіча пад назвай “Там, дзе цячэ Маўчадка”.
Гістарычная памяць. Гэта было ў Пушчы Ліпічанскай
Гэта аповед пра падзеі, якія ўсё далей і далей адыходзяць у гісторыю.
Валянціна Марцінчык – стараста вёскі з 15-гадовым “стажам”
Гута – маляўнічая вёска на ўскрайку Дзятлаўскага раёна, і ўжо паўтара дзесяцігоддзя яе старастай з’яўляецца паважаная сярод землякоў жанчына – Валянціна Марцінчык.
“Вайна не скончана, пакуль не пахаваны апошні салдат”
Гэты крылаты выраз, які прагучаў 22 верасня 1789 года, належыць вялікаму рускаму палкаводцу, генералісімусу Аляксандру Васільевічу Сувораву.