У 2020 годзе ў прытулак сацыяльна-педагагічнага цэнтра горада Дзятлава былі змешчаны 13 дзяцей, прызнаных маючымі патрэбу ў дзяржаўнай абароне, з 8 ненадзейных сем’яў раёна.
Толькі 5 з іх пазней вярнуліся ў біялагічныя сем’і, чацвёра – аказаліся пад апекай, двое – у замяшчальных сем’ях, адно – яшчэ знаходзіцца ў прытулку.
Двое дзяцей з дзвюх ненадзейных сем’яў былі адабраны і змешчаны ў прытулак ужо селета. На жаль, праблема сацыяльнага сіроцтва застаецца адкрытай.
“Мяне адсюль ніколі не забяруць”, – гэтыя словы нярэдка чуеш ад дзяцей, якія трапляюць у дзіцячы сацыяльны прытулак.
Удумайцеся, колькі ў фразе дзіцячага страху, адчаю, крыўды, недаверу да бацькоў, няўпэўненасці ў іх любові і ўласнай неабходнасці.
Самая распаўсюджаная прычына таго, што дзеці аказваюцца ў прытулку – згубная прыхільнасць бацькоў да алкаголю, гэтая ж праблема асноўная пры прызнанні непаўналетніх у сацыяльна ненадзейным становішчы.
Паверыўшы ілюзіі, што алкаголь пазбавіць ад праблемаў, адзіноты, дыскамфорту, комплексаў, зробіць жыццё лёгкім і простым, людзі становяцца на шлях разбурэння. Хто пакутуе на алкагалізм, не адразу ўсведамляе, што ён пазбаўляецца любові і падтрымкі блізкіх і родных, губляе сям’ю і сапраўдных сяброў, добрую работу, камфортны быт, урэшце – самапавагу.
А што адчуваюць дзеці, якія “суправаджаюць” такіх бацькоў на шляху разбурэння? Сапраўды, алкагалізм дарослых – сур’ёзнае выпрабаванне для дзіцячага цела і духу.
Ніколі не позна звярнуць са шляху самаразбурэння і пачаць рухацца ў накірунку развіцця. Шукайце выхад! Ставіць мэты, будаваць планы, дасягаць іх няпроста, але гэта дапамагае атрымаць самазадавальненне, адчуць радасць вяртання да шчаслівага паўнавартаснага жыцця, дзе ёсць тыя, хто вас любіць, чакае і баіцца страціць – перш за ўсё вашы дзеці. Іх шчаслівыя вочы вартыя таго, каб змяніць жыццё!
“Бацькі мяне хутка забяруць адсюль”, – хочацца чуць ад дзяцей, якія знаходзяцца ў сацыяльным прытулку.
Усё ў вашых руках!
Вольга ЛАМАКА,
загадчыца аддзела па асноўнай дзейнасці СПЦ горада Дзятлава
