Трыццаць год…

Трыццаць год… Быццам дзень адзін,

Учора дваццаць – сёння пяцьдзясят.

Жывы… А сум і горыч у вачах:

Малюнкі бою, ран і той жа страх.

Афган… Навошта гэта? Для чаго?

Жыццё салдат не вартае нічога.

Смерць маладых ад куль без імя Бога,

Не ведалі пра лёс яны нічога.

І марылі аб іншым, аб сваім,

Хацелася дзяцей, кахання, шчасця.

З таварышам дзяліўся кожны з іх:

“Чакаюць дома: мама, тата, Насця”.

І сёння мы ўспамінаем тых,

Хто не пазнаў жыцця і не ўбачыў маму.

Памножым славу і геройства іх,

Яны ў сэрцах родных ззяюць ранай.

Сяргей БЯНЯС,
навучэнец 6 “В” класа сярэдняй школы №3 горада Дзятлава