Равеснікі вызвалення. Любоў Анісенка: “Цярпліва пераадольваць жыццёвыя нягоды”

80 гадоў Беларусь жыве мірна, свабодна, шчасліва. У час Вялікай Айчыннай вайны наша краіна заплаціла дарагую цану – загінуў кожны трэці яе жыхар, дзясяткі гарадоў былі зруйнаваны, сотні вёсак – спалены з жыхарамі.

Пасляваеннаму пакаленню давялося прыкласці шмат сілаў і энергіі, каб адрадзіць літаральна з руінаў народную гаспадарку.

Да 80-годдзя вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў сектарам нестацыянарнага абслугоўвання насельніцтва раённага Цэнтра культуры і народнай творчасці рэалізуецца юбілейны патрыятычны праект “Равеснікі вызвалення”.

На гэты раз арганізатары праекта пабывалі ў аграгарадку Хвінявічы з віншаваннямі для равесніцы вызвалення Любові Анісенка.

Іван Кашко, Святлана Венская, Ірына Бакшук падарылі Любові Дзяменцьеўне цёплую музычную паштоўку і шмат шчырых словаў. Яны жадалі юбілярцы здаровага даўгалецця, светлага мірнага неба над галавой, любові родных і блізкіх, прыемных вестак і сустрэць яшчэ ні адну пераможную вясну.

Равесніца вызвалення расказала гасцям, што нарадзілася яна ў Брагінскім раёне Гомельскай вобласці ў простай сялянскай сям’і. Бацька загінуў на фронце, і маці давялося адной гадаваць чацвярых дзяцей.

– Жылося нам вельмі галодна, – успамінае сваё цяжкае сіроцкае дзяцінства Любоў Дзяменцьеўна. – Тату я ведала толькі па фотакартках, якія віселі ў рамках на сцяне, бо нарадзілася ўжо пасля яго гібелі.

Нягледзячы на складанае становішча, маці пастаралася даць усім сваім дзецям годную адукацыю. Люба скончыла 10 класаў, паступіла ў Гомельскі сельскагаспадарчы тэхнікум, дзе атрымала прафесію бухгалтара. Па спецыяльнасці працавала ў адной з гаспадарак Хойніцкага раёна. Там і пазнаёмілася з будучым мужам.

Пётр прыехаў у мясцовы калгас у рабочую камандзіроўку і зайшоў у кантору падпісаць дакументы, так ён і сустрэў каханне ўсяго свайго жыцця. У хуткім часе маладая пара згуляла вяселле і засталася жыць на Гомельшчыне. Магчыма, Анісенкі жылі б там і да гэтага часу, каб не страшная навала: трагедыя на Чарнобыльскай атамнай электрастанцыі вымусіла іх з сынам Валерыем і дачкой Галінай пакінуць родны дом. Хойнікі трапілі ў зону адсялення. У пошуках новага месца жыхарства лёс прывёў Анісенкаў на Дзятлаўшчыну ў аграгарадок Хвінявічы, які стаў ім другой радзімай.

Любоў Дзяменцьеўна да выхаду на заслужаны адпачынак працавала бухгалтарам спачатку ў мясцовым калгасе, потым на Парэцкім спіртзаводзе. Пётр усё працоўнае жыццё прысвяціў шафёрскай справе. З мужам мірна і дружна юбілярка пражыла 55 гадоў. Дзяцей сваіх Анісенкі выгадавалі годнымі людзьмі. Сын цяпер жыве ў Новасібірску, ён ужо маёр у адстаўцы. Хоць раз на год Валерый з сям’ёй стараецца прыехаць у родную Беларусь да матулі. Дачка Галіна атрымала юрыдычную і педагагічную адукацыю. Яна жыве і працуе ў Гродне. Стараецца не даваць матулі сумаваць. Па некалькі разоў на дзень Галіна тэлефануе Любові Дзяменцьеўне, часам іх размовы цягнуцца гадзінамі. Не даюць самоціцца бабулі і ўнучкі Вікторыя і Сафія.

– Я лічу сябе шчаслівым чалавекам, – прызналася гасцям Любоў Анісенка. – Хоць жыццё маё выдалася нялёгкім, напачатку галодным і халодным, затое потым яно было напоўнена прыемнымі і жаданымі момантамі. Безумоўна, сапраўдным выпрабаваннем быў наш ад’езд з малой радзімы, затое маю сям’ю цёпла прыгарнулі Хвінявічы. Аграгарадок за дзесяцігоддзі жыцця стаў для нас родным. Сюды любяць прыязджаць мае дзеці і ўнукі.

Маладому пакаленню Любоў Дзяменцьеўна пажадала здароўя, міру, цярпення і сілаў, каб пераадольваць жыццёвыя нягоды і цяжкасці. З уласнага вопыту яна яскрава ведае, што за самотнымі днямі абавязкова прыходзяць шчаслівыя.

Ірына СТЫРНІК
Фотаздымкі прадастаўлены ўдзельнікамі праекта